คิดถึงพ่อ..

สวัสดีครับพี่น้องเพื่อนๆชาวไดอารีอิสที่น่ารักทุกท่าน

ช่วงนี้ผมหายหน้าหายตาไปนานมากจากบันทึกออนไลน์เล่มนี้

เพราะที่ผ่านมา มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นกับชีวิตผม

ซึ่งเรื่องที่สำคัญที่สุดก็คือเรื่องอาการป่วยของคุณพ่อ

ก็จะมีแต่เพื่อนๆที่สนิทกับผมเท่านั้นที่พอจะรู้ว่าพ่อผมป่วยเป็นอะไร

นี่ก็เพิ่งผ่านพ้นวันพ่อมาหมาดๆ หลายๆคนได้แสดงความกตัญญูในวันพ่อ

แต่วันพ่อสำหรับผมและครอบครัวในปีนี้คงไม่เหมือนปีอื่นๆ

วันพ่อปีนี้ 5 ธันวาคม 2553 คือวันที่ครอบครัวเราได้สูญเสียพ่อไป

พ่อจากไปอย่างไม่มีวันกลับ ด้วยโรคมะเร็งลำไส้

ก่อนหน้านี้ประมาณ ห้าเดือนที่แล้ว พ่อแอดมิดที่ รพ.ราชวิถี

เพราะต้องให้เคมีบำบัดเพื่อจะกำจัดเจ้ามะเร็งร้าย

พ่อนอนที่โรงพยาบาลประมาณสี่เดือนกับการให้เคมีบำบัดถึง ห้าครั้ง

จนหมอเห็นว่าอาการพ่อเริ่มดีขึ้น เลยอนุญาตให้พาพ่อกลับบ้านได้

พ่อกลับมาอยู่บ้านได้ประมาณหนึ่งเดือน อาการพ่อยังดูไม่ค่อยดีขึ้น เพราะทานได้น้อยมาก

กอรปกับ มีอาการไอค่อนข้างหนัก สลับมีไข้สูง ซึ่งแม่เห็นว่าอาการไม่ค่อยดี

เลยพาไปพบแพทย์อีกครั้ง...หมอบอกว่าคราวนี้พ่อมีอาการปอดติดเชื้อ

พ่อแอดมิดคราวนี้ประมาณหนึ่งเดือน ซึ่งคราวนี้หมองดให้เคมีบำบัดแล้ว

เพราะร่างกายพ่ออ่อนแอมาก หมอเกรงว่าร่างกายจะรับไม่ไหว

เลยให้ยาฆ่าเชื้อในปอด ส่วนอาหารนั้นพ่อทานแทบไม่ได้ ก็เลยต้องให้อาหารทางสายยาง

พ่อหายใจเองค่อนข้างลำบาก เหนื่อยหอบ หมอเลยให้ใส่เครื่องช่วยหายใจ

ช่วงหนึ่งเดือนสุดท้ายที่พ่อนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล อาการพ่อมีแต่ทรุดลงๆ

ช่วงแรกๆพ่อยังพูดคุยทักทายกับผม แม่ และผู้มาเยี่ยมได้

แต่พอหมอใส่เครื่องช่วยหายใจ พ่อก็พูดไม่ได้โดยปริยาย แต่ก็ยังยกมือทักทาย พยักหน้าโต้ตอบได้

อาการพ่อทรุดลงเรื่อยๆ พ่อยกมือไม่ขึ้นแล้ว แต่ยักพอพยักหน้าโต้ตอบได้

ช่วงอาทิตย์สุดท้ายพ่อพยักหน้าไม่ได้แล้ว คงได้แต่กระพริบตาโต้ตอบเท่านั้น

และในช่วงอาทิตยืสุดท้ายพ่อรับอาหารทางสายยางไม่ได้แล้ว เพราะระบบย่อยอาหารไม่ทำงาน

ฟี้ดอาหารเข้าไป ก็ไหลย้อนกลับออกมาหมด หมอเลยให้อาหารทางเส้นเลือดแทน

แต่เส้นเลือดพ่อหายากมาก แทงยังไงก็ไม่เจอ หมอเลยผ่าตัดเส้นเลือดทำเซนทรัลไลน์

ช่วงนี้น้ำเกลือ ยา อาหาร ห้อยระโยงระยางเต็มไปหมด เคยให้มากสุด 5 ขวดในคราวเดียว

ช่วงนี้ แขน ขา ตัว พ่อเริ่มบวมมาก เพราะได้รับน้ำเยอะเกิน จนน้ำซึมออกมาตามผิวหนังเต็มไปหมด

ต้องใช้แผ่นรองซับ รอง แขน ขา ลำตัว เพราะน้ำออกมาเยอะมาก

อัตราการเต้นหัวใจ และความดันโลหิตพ่อก็เริ่มต่ำลงเรื่อยๆ

จนวันที่ 4 ธันวาคม พ่อไม่กระพริบตาตอบสนองแล้ว มีอาการทุรนทุรายเป็นครั้งคราว

วันที่ 5 ธันวาคม ผมและแม่ ไปหาพ่อแต่เช้าตรู่เพื่อเฝ้าพ่อตามปกติ

อาการของพ่อวันนี้ไม่ดีเอามากๆ เพราะไม่รู้สึกตัวแล้ว การเต้นของหัวใจ และความดันลดลงมากๆ

ซึ่งในวันนั้น ผม และ แม่ ได้นำพวงมาลัยมะลิสด ไปกราบที่อกของพ่อด้วย

ผมและแม่กราบพ่อทั้งน้ำตา เราสองคนคุยกันแล้วว่าคงอีกไม่นานพ่อก็จะไม่ต้องทรมานแล้ว

จนช่วงสายเวลา 10.30 น. ลมหายใจสุดท้ายของพ่อก็ได้หมดลง

สิริรวมอายุได้ 78 ปี ( พ่อเกิด 1 ธันวาคม 2475 เสียชีวิต 5 ธันวาคม 2553 )

พ่อเสียชีวิตอย่างสงบ เหมือนคนนอนหลับไปเฉยๆ ไม่มีอาการทุกข์ทรมานแต่อย่างใด

พ่ออันเป็นที่รักของผม และแม่ ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีกแล้ว...

ลูกคนนี้ขอให้ดวงวิญญาณของพ่อ ไปสู่สุคติในสัมปรายภพนะครับ

 

 

ส่วนพิธีการสวดพระอภิธรรม และพระราชทานเพลิงศพของคุณพ่อ

พ.ต.ท.ประสาท สงวนทองคำ ได้ผ่านพ้นไปแล้ว

โดยตั้งสวดพระอภิธรรมตั้งแต่ วันที่ 6 - 10 ธันวาคม ณ วัดเสมียนนารี ศาลา๑

พิธีพระราชทานเพลิงศพ เมื่อวันเสาร์ที่ 11 ธันวาคม เวลา 17.00 น. ณ เมรุวัดเสมียนนารี

และวันนี้ 12 ธันวาคม เวลา 8.30 น.ได้มีพิธีเก็บอัฐิคุณพ่อ เพื่อเตรียมที่จะนำไปลอยอังคารต่อไป 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผม และคุณแม่ ขอขอบคุณเพื่อน พี่น้องไดอารีอิส ทุกๆคน สำหรับกำลังใจที่มีให้ครอบครัวเราตลอดมา

ขอบคุณพี่ๆ น้องๆทุกคนที่มาเยี่ยมคุณพ่อที่โรงพยาบาล มาให้กำลังใจคุณแม่และผม

ขอบคุณพี่น้องทุกคนที่มาร่วมงาน และมาช่วยงานที่วัด.....ขอบคุณจริงๆครับ

 

 

 

 

ชื่อ

อีเมลล์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่